آدم دلش که می گیرد با همه چیز غریبه می شود. یعنی هیچ چیز حتی اگر خیلی خوب باشد هم خوب نیست. روزها آرامش ندارد شب ها کابوس می بیند. این حالت وقتی بدتر می شود که نمی تواند پاسخی برای سوالات زیادی که توی ذهنش دارد پیدا کند. هی حلاجی می کند آخرش هم هیچ به هیچ. نمی نویسم که کسی بخواند یا نخواند. فقط حس می کنم باید بنویسم. شاکی ام. از انتخاب هایم. از تصمیم هایم در سرزمینی که هیچ کس، برای چیزهایی که من بهش فکر می کنم تره هم خرد نمی کند. حرف هایی که خریدار ندارد و عده ای که همیشه هستند. چون باید باشند و کلیشه پرستی کنند. حرف های نو خریداری ندارد. چه کسی به این چیزها اهمی

آن وقت ها که خانه پدرم بودم فکر می کردم اگر مستقل شوم و تنها زندگی کنم همه زندگیم یک جوری خودبخودی رمانتیک می شود! ولی خب فکر نمی کردم اصلا مسیر زندگیم یک جور دیگر پیش برود... از جایی که هستم ناراحت نیستم اما زحمت زیادی دارد که فقط عشق به کارم، بهم تحمل می دهد... نمی دانم بگویم ایران نمی شود کار کرد یا بگویم اگر نمی شود پس چرا همین حالا خیلی ها دارند خیلی خوب کار می کنند... یک وقت هایی که خیلی طاقتم تمام می شود سرم را می گذارم روی میزم و حسابی گریه می کنم. حتی چیزی شبیه یک هق هقِ آرام... مخصوصا که دوری از مادرم خیلی زجرم می دهد و دارم برای دیدنش لحظه شماری می کنم.

من آدم عجولی هستم. یعنی فکر می کنم هر ایده من بلافاصله باید جواب بدهد. البته، به نظرم آدم اگر زیاد هم پول داشته باشد باز هم اعتمادسازی و متقاعدسازی زمان می برد. ولی صبر و پیدا کردن راه حل های منطقی خیلی اثربخش است. من فکر می کنم هر روز باید یک دستاورد موثر و جدید داشته باشم و با توکل به خدا و اطمینان به دانسته هایم قدم بر می دارم. شاید بعضی ها فکر می کنند من مدیر یک شرکت تولیدی شده ام. نه. شرکت من، پل می سازد. نه از نوع عمرانی. از نوعِ intangible. یعنی نمی توانی touch کنی، وقتی نتیجه داد حس می کنی! امروز به یکی از مراکزی که وابسته به یکی از وزارتخانه هاست رفتم یعنی هما